Η ομπρέλα των Χριστουγέννων

Ώρα 7 μμ και μια νεαρή κοπέλα περιμένει μπροστά από ένα εμπορικό

Ανήσυχα περπατάει από την μία άκρη της βιτρίνας στην άλλη. Κοιτάζει την φιγούρα της στο γυαλί. Μπλέκει τα δάχτυλα της στα μαλλιά.  Δαγκώνει το κάτω χείλος και ξεφυσά. Κοιτάζει το ρολόι της. Αναρωτιέται. Ο ουρανός σκοτεινιάζει. Οι πρώτες ψιχάλες δεν αργούν να έρθουν. Σύντομα η βροχή μουσκεύει τα πλακάκια του πεζοδρομίου. Εκείνη κρύβεται βιαστικά πιο μέσα. Χριστουγεννιάτικη μουσική. Ένα μικρό αγοράκι παρακαλάει την μητέρα του να μην φύγουν. Εκείνη σιχτιρίζει και τον σέρνει πάνω στο κρεμ δάπεδο. Της ξεφεύγει ένα γελάκι.

Κάθεται σε ένα παγκάκι. Κούραση. Βιαστικά κοιτάζει ξανά το ρολόι της. Οι δείκτες κολλημένοι, αρνούνται κατηγορηματικά να κουνηθούν. Το πρόσωπο της χάνει την λάμψη του. Με μια κίνηση βάζει το χέρι στο μακρύ παλτό της. Κρατά στο χέρι ένα παλιό κινητό. Με τα παγωμένα της δάχτυλα προσπαθεί να πληκτρολογήσει έναν αριθμό. Διστάζει. Αφήνει το κινητό κάτω και χαϊδεύει το μέτωπο της. Κοιτάζει δεξιά.

Την προσοχή της τραβάει ένα Χριστουγεννιάτικο δένδρο. Πόσο όμορφα στολισμένο. Εκατοντάδες λαμπιόνια και πολύχρωμες μπάλες της προσφέρουν μια οικεία ζεστασιά. Μνήμες. Ακόμα θυμάται τα πρώτα της Χριστούγεννα. Τα δώρα κάτω από το δένδρο. Την μυρωδιά των γλυκών που ψήνονταν. Το οικογενειακό τραπέζι που πάντα έσφυζε από ζωή και γέλιο. Τώρα μεγάλωσε. Είναι αλλιώς. 

Ζαλισμένη ακόμα από τις σκέψεις αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να φύγει. Το δάπεδο γλιστρά από τα νερά. Η βροχή ακόμα να σταματήσει. Βάζει την τσάντα της στο κεφάλι και τρέχει. Ταξί. Απλώνει το χέρι της. Τότε την σταματάει. Η ομπρέλα του κόβει την βροχή. Την αγκαλιάζει και απολογείται. Τον μαλώνει και πιέζει τα χείλη της στο παγωμένο μάγουλο του. 

Τώρα νιώθει ζεστασιά ξανά.